Jun
11th
Fri
11th
“(…) Jeśli cofniesz się do roku 1349 (“Czarna Śmierć”) (…) Śmierć wędrowała od zagrody do zagrody, najgroźniejsza była dla dzieci. W niektórych rodzinach poumierały wszystkie, w innych przeżyło jedno albo dwoje. Bardzo wielu twoich przodków było w tym czasie dziećmi, Hansie Thomasie. Ale żadne z nich nie umarło.
- Skąd wiesz? - spytałem zaskoczony. Zaciągnął się dymem i rzekł:
- Ponieważ siedzisz tutaj i patrzysz na Adriatyk. (…)
Prawdopodobieństwo, że ani jeden z twoich przodków nie zmarł w okresie dorastania, jest jak jeden do wielu miliardów. (…)
Bo widzisz, nie chodzi o Czarną Śmierć. Prawdą jest mianowicie to, że wszyscy twoi przodkowie dorośli i mieli dzieci, nawet w czasach najpoważniejszych katastrof, nawet wtedy, gdy śmiertelność wśród dzieci była niewiarygodnie wysoka. Wielu rzecz jasna, chorowało, ale jakoś się wykaraskali z choroby. Tak więc wieleset miliardów razy byłeś o włos od śmierci, Hansie Thomasie. Twojemu życiu na ziemi zagrażały owady i dzikie zwierzęta, meteory i pioruny, choroby i wojny, powodzie i pożary, trucizny i usiłowania morderstwa. W jednej tylko bitwie pod Stiklestad odniosłeś kilkaset ran. Musiałeś bowiem mieć przodków po obu stronach.
Właściwie walczyłeś przeciwko sobie i swoim możliwościom przyjścia na świat. Tak samo było podczas ostatniej wojny światowej. Gdyby dziadka zastrzelili porządni Norwegowie, nie urodził byś się ani ty, ani ja.
Cała sprawa polega na tym, że na przestrzeni dziejów powtórzyło się to wiele miliardów razy. Za każdym razem, kiedy strzały przecinały powietrze, twoje szanse na przyjście na świat malały. A oto siedzisz tutaj pod błękitnym niebem i rozmawiasz ze mną. (…)
Mówię o jednym, długim łańcuchu przypadków. Zaczął się on od pierwszej żywej komórki, która się podzieliła dając tym samym początek wszystkiemu co żyje dzisiaj na naszej planecie.
Szansa, że mój łańcuch nie zerwie się w jakimś momencie w ciągu tych trzech, czterech miliardów lat, była tak maleńka, że ledwie można ją sobie wyobrazić. (…) takie fantastyczne szczęście mnie spotkało. Że mogę żyć na tej planecie razem z tobą. Rozumiesz, ile szczęścia ma każde, najmniejsze nawet stworzenie żyjące na naszym globie?
- A, co z tymi, którzy nie mieli szczęścia?
- Ich nie ma! - prawie wrzasnął - Nigdy się nie urodzili.
Życie to wielka loteria, w której liczą się jedynie losy wygrane. (…)
Ludzie interesują się zjawiskami nadprzyrodzonymi, ponieważ cierpią na szczególny rodzaj ślepoty. Nie widzą tego, co jest najbardziej tajemnicze, a mianowicie istnienia świata.”
- Skąd wiesz? - spytałem zaskoczony. Zaciągnął się dymem i rzekł:
- Ponieważ siedzisz tutaj i patrzysz na Adriatyk. (…)
Prawdopodobieństwo, że ani jeden z twoich przodków nie zmarł w okresie dorastania, jest jak jeden do wielu miliardów. (…)
Bo widzisz, nie chodzi o Czarną Śmierć. Prawdą jest mianowicie to, że wszyscy twoi przodkowie dorośli i mieli dzieci, nawet w czasach najpoważniejszych katastrof, nawet wtedy, gdy śmiertelność wśród dzieci była niewiarygodnie wysoka. Wielu rzecz jasna, chorowało, ale jakoś się wykaraskali z choroby. Tak więc wieleset miliardów razy byłeś o włos od śmierci, Hansie Thomasie. Twojemu życiu na ziemi zagrażały owady i dzikie zwierzęta, meteory i pioruny, choroby i wojny, powodzie i pożary, trucizny i usiłowania morderstwa. W jednej tylko bitwie pod Stiklestad odniosłeś kilkaset ran. Musiałeś bowiem mieć przodków po obu stronach.
Właściwie walczyłeś przeciwko sobie i swoim możliwościom przyjścia na świat. Tak samo było podczas ostatniej wojny światowej. Gdyby dziadka zastrzelili porządni Norwegowie, nie urodził byś się ani ty, ani ja.
Cała sprawa polega na tym, że na przestrzeni dziejów powtórzyło się to wiele miliardów razy. Za każdym razem, kiedy strzały przecinały powietrze, twoje szanse na przyjście na świat malały. A oto siedzisz tutaj pod błękitnym niebem i rozmawiasz ze mną. (…)
Mówię o jednym, długim łańcuchu przypadków. Zaczął się on od pierwszej żywej komórki, która się podzieliła dając tym samym początek wszystkiemu co żyje dzisiaj na naszej planecie.
Szansa, że mój łańcuch nie zerwie się w jakimś momencie w ciągu tych trzech, czterech miliardów lat, była tak maleńka, że ledwie można ją sobie wyobrazić. (…) takie fantastyczne szczęście mnie spotkało. Że mogę żyć na tej planecie razem z tobą. Rozumiesz, ile szczęścia ma każde, najmniejsze nawet stworzenie żyjące na naszym globie?
- A, co z tymi, którzy nie mieli szczęścia?
- Ich nie ma! - prawie wrzasnął - Nigdy się nie urodzili.
Życie to wielka loteria, w której liczą się jedynie losy wygrane. (…)
Ludzie interesują się zjawiskami nadprzyrodzonymi, ponieważ cierpią na szczególny rodzaj ślepoty. Nie widzą tego, co jest najbardziej tajemnicze, a mianowicie istnienia świata.”
— Jostein Gaarder, Przepowiednia Dżokera, wyd. Santorski 1996, s.115-116
